جاندار سراپرده سلطان عدم باش

کاین جاست تو را خانه کجایی تو کجایی

آن جا که نه جای است چراگاه تو بوده ست

زین شهره چراگاه تو محروم چرایی

تا بازرهی از دم این جان هوایی

گه پای مشو گه سر بگریز از این سو

مستی و خرابی نگر و بی سر و پایی