تو سرتاسر همه ایثار گشتی

همان سودایی و دیوانه می باش

چرا عاقل شدی هشیار گشتی

تفکر از برای برد باشد

همان ترتیب مجنون را نگه دار

که از ترتیب ها بیزار گشتی

چو تو مستور و عاقل خواستی شد