درون خاک مردم خوار رفتی

چه شد دستی که دست ما گرفتی

چه شد پایی که در گلزار رفتی

لطیف و خوب و مردم دار بودی

چه اندیشه که می کردی و ناگاه

به راه دور و ناهموار رفتی

فلک بگریست و مه را رو خراشید