اگر تو نامه پنهان فرستی

یکی رطلی گران برریز بر وی

از آن رطلی که بر مردان فرستی

دل و جان هر دو را در نامه پیچم

تو چون خورشید از مشرق برآیی

جهان بی خبر را جان فرستی

چه باشد ای صبا گر این غزل را