جمال گلستان آن کس برآراست

که پنهان شد چو بادی در غباری

حیاتی چون شرار آن شه برافروخت

که پنهان شد چو سوزی در شراری

که پنهان شد چو گل در جان خاری

دلم گوید که ساقی را تو می گو

که جانم مست آن باقی است باری