که پنهان شد چو گل در جان خاری

حیاتی چون شرار آن شه برافروخت

که پنهان شد چو سوزی در شراری

جمال گلستان آن کس برآراست

دلم گوید که ساقی را تو می گو

که جانم مست آن باقی است باری

دلم چون آینه خاموش گویاست