دلم چون آینه خاموش گویاست

که پنهان شد چو گل در جان خاری

دلم گوید که ساقی را تو می گو

که جانم مست آن باقی است باری

به دست بوالعجب آیینه داری

کز او در آینه ساعت به ساعت

همی تابد عجب نقش و نگاری