چو شیر اسکست جان زنجیرها را

به زیر هر درختی خوش نگاری

اگر پیری درآید همچو کافور

شود گل عارضی مشکین عذاری

رمید آن سو چو مجنون بی قراری

برفتم در پی جان تا کجا شد

در آن رفتن مرا بگشاد کاری