چو سایه می دود جان در پی تو

که خورشیدی و عالم بی تو تاری

جدایی نیست این تلخی نزع است

گلوی ما به هجران می فشاری

گذشت از سایه جان در بی قراری

به روی او دلا بس باده خوردی

بدین تلخی از آن رو در خماری