چه باشد ای جمالت ساقی جان

گذشت از سایه جان در بی قراری

به روی او دلا بس باده خوردی

بدین تلخی از آن رو در خماری

خماری را به رحمت سر بخاری

نه دست من گرفتی عهد کردی

که ما را تا قیامت دست یاری