که تو هستی فصولی او اصولی

گهی درد که داند گه بدوزد

گهی شاهی کند گاهی رسولی

به تاویلات تو او درنگنجد

ز خود منگر در او از خود برون آ

که بر بی حد ندارد حد شمولی

خمش ای نفس تازی هم بگویم