بیا ای سرو گلرخ سوی گلشن

مگیر ای ساقی از مستان کرانی

که کم یابی گرانی بی گرانی

که به از سرو نبود سایه بانی

چو نور از ناودان چشم ریزد

یقین بی بام نبود ناودانی