که تا پهلو زنی با پهلوانی

دلی که چون شفق غرقاب خون بود

پر از خورشید شد چون آسمانی

ز حرص این شکم پهلو تهی کن

عجب ننگت نمی آید برادر

ز جانی کو بود محتاج نانی

که آب زندگانی گفت ما را