به هر دم رخت مشتاقان خود را

برون کن سر که جان سرخوشانی

فروکن سر ز بام بی نشانی

بدان سو کش که بس خوش می کشانی

که عاشق همچو سیل و تو چو بحری

که عاشق چون قراضه ست و تو کانی