که عاشق همچو سیل و تو چو بحری

فروکن سر ز بام بی نشانی

به هر دم رخت مشتاقان خود را

بدان سو کش که بس خوش می کشانی

که عاشق چون قراضه ست و تو کانی

سقط های چو شکر باز می گوی

که تو از لعل ها در می فشانی