سقط های چو شکر باز می گوی

بدان سو کش که بس خوش می کشانی

که عاشق همچو سیل و تو چو بحری

که عاشق چون قراضه ست و تو کانی

که تو از لعل ها در می فشانی

زهی آرامگاه جمله جان ها

عجب افتاد حسن و مهربانی