چه بودی گر بدانستی مهی را

سوار اسب فرهنگ و کیانی

پیاده گشته و رخ زرد ماندند

ز فرزین بند شاهان بقایی

شکسته اختری در بی وفایی

وگر مه را نداند ماه ماه است

چگونه مه نه ارضی نی سمایی