که جان جان خورشید سمایی

تو هر روزی از آن پشته برآیی

کنی مر تشنه جانان را سقایی

تو هر صبحی جهان را نور بخشی

مباد آن روز کز تو بازماند

دو دیده ای چراغ و روشنایی

تو دریایی و می گویی جهان را