جهان فانی نماند ز آنک او را

کجایی تو کجایی تو کجایی

به فر سایه ات چون آفتابیم

همایی تو همایی تو همایی

بقایی تو بقایی تو بقایی

چه چنگ اندر تو زد عالم که او را

نوایی تو نوایی تو نوایی