شود آب در چشمه خویش قیر

نزاید به هنگام در دشت گور

شود بچه باز را دیده کور

نپرد ز پستان نخچیر شیر

شود در جهان چشمه آب خشک

نگیرد به نافه درون بوی مشک

ز کژی گریزان شود راستی