به پیر هندوی بگذشت لطفش

کز آن اقبال می آید بهاری

ز لطف و حلم او بوده ست آن وصل

نبود از عقل و فرهنگ و عیاری

چو ماهی گشت پیر از خوش عذاری

چنین ها دیده ای از لطف و حسنش

تو جانا کز پی او بی قراری