چه سودم دارد ار صد ملک دارم

چو ماهی گشت پیر از خوش عذاری

چنین ها دیده ای از لطف و حسنش

تو جانا کز پی او بی قراری

که تو که جان آنی در فراری

خداوندی ز تو دور است ای دل

که بی او یاوه گشته و بی مهاری