که تو شهریاری و ما چون رهی

بجویم فرستم بی اندازه چیز

سران یک به یک پاسخ آراستند

همی خوبی و راستی خواستند

بران دل نهاده که فرمان دهی

همه بازگشتند سر پر ز داد

نیامد کسی را غم و رنج یاد