ای عقل برو مشاطگی می کن

کز جا برمد صفات بی جایی

ای تن تو و تره زار این عالم

چون خو کردی که ژاژ می خایی

می ناز بدین که عالم آرایی

بگرفته معلمی در این مکتب

با حفصی اگر چه کارافزایی