ای بر لب بحر همچو بوتیمار

می ناز بدین که عالم آرایی

بگرفته معلمی در این مکتب

با حفصی اگر چه کارافزایی

دستور نه تا لبی بیالایی

این ها همه رفت ساقیا برخیز

با تشنه دلان نمای سقایی