یکتا عیشی است و عشرتی کز وی

چون دود سیاه را تو بزدایی

درده تو شراب جان فزایی را

کز وی آموخت باده صهبایی

جان عارف گرفت یکتایی

از دست تو هر که را دهد این دست

بی عقبه لا شده است الایی