از دور به مست خویش بنمایی

از دست تو هر که را دهد این دست

بی عقبه لا شده است الایی

ای شاد دمی که آن صراحی را

چون گوهر می بتافت بر خاکم

خاک تن من نمود مینایی

دریای صفات عشق می جوشد