با اشکم و روی زعفرانی

یک یوسف بی کس است و صد گرگ

اما برهد چو تو شبانی

هر بار بپرسیم که چونی

این هر دو نشان برای عام است

پیشت چه نشان چه بی نشانی

ناگفته حدیث بشنوی تو