کی دید ز دست سگ سخایی

بر سفره خاک تره ای نیست

هر سوی ز چیست ژاژخایی

عالم مردار و عامه چون سگ

ساقی درده صلا که چون تو

جان ها بندید جان فزایی

ما چون مس و آهنیم ثابت