گر تو خواهی شمس تبریزی شود مهمان تو

ای سری و سروری ها خاک پای بیخودی

خوش بود ظاهر شدن بر دشمنان بر تخت ملک

لیک آن ها هیچ نبود جان به جای بیخودی

خانه خالی کن ز خود ای کدخدای بیخودی