چاره او یابد که تش بیچارگی روزی کنی

شاد آن صبحی که جان را چاره آموزی کنی

عشق جامه می دراند عقل بخیه می زند

هر دو را زهره بدرد چون تو دلدوزی کنی

خوش بسوزم همچو عود و نیست گردم همچو دود