خوش بسوزم همچو عود و نیست گردم همچو دود

چاره او یابد که تش بیچارگی روزی کنی

عشق جامه می دراند عقل بخیه می زند

هر دو را زهره بدرد چون تو دلدوزی کنی

خوشتر از سوزش چه باشد چون تو دلسوزی کنی

گه لباس قهر درپوشی و راه دل زنی

گه بگردانی لباس آیی قلاوزی کنی