گر ز لعل شمس تبریزی بیابی مایه ای

با پنیر گنده فانی کجا یوزی کنی

چند گویم قبله کامشب هر یکی را قبله ای است

قبله ها گردد یکی گر تو شب افروزی کنی

کمترین پایه فراز چرخ پیروزی کنی