کنج زندان را به یک اندیشه بستان می کنی

در میان وسوسه او نفس علت خوان تویی

و آنک می گوید تویی زین گفت ترسان می شود

در میان جان او در پرده ترسان تویی

رنج هر زندان ز توست و ذوق هر بستان تویی

در یکی کار آن یکی راغب و آن دیگر نفور

تو مخالف کرده ای شان فتنه ایشان تویی