خود بگوید جرعه ها کان بهر ما می ریختی

ساقیا آن لطف کو کان روز همچون آفتاب

نور رقص انگیز را بر ذره ها می ریختی

دست بر لب می نهی یعنی خمش من تن زدم

ریختی خون جنید و گفت اخ هل من مزید

بایزیدی بردمید از هر کجا می ریختی

ز اولین جرعه که بر خاک آمد آدم روح یافت