کف موسی کو که تا گردد عصا آن اژدها

می برد شاخش تو را با خواجه قارون تا ثری

صورت او چون عصا و باطن او اژدها

چون نه ای موسی مرو بر اژدهای قاهری

گردن آن اژدها را گیرد او چون لمتری

گر کشیده می شوی آن سو ز جذب اژدهاست

ز آنک او بس گرسنه ست و تو مر او را چون خوری