جذب او چون آتشی آمد درافکن خود در آب

گردن آن اژدها را گیرد او چون لمتری

گر کشیده می شوی آن سو ز جذب اژدهاست

ز آنک او بس گرسنه ست و تو مر او را چون خوری

دفع هر ضدی به ضدی دفع ناری کوثری

چون تو در بلخی روان شو سوی بغداد ای پدر

تا به هر دم دورتر باشی ز مرو و از هری