ذره ذره در طریقش باپر و باپاستی

ور نبودی پرده دار برق سوزان ماه را

این زمین خاک همچون آسمان درواستی

در ره معشوق جان گر پا و پر کار آمدی

دیده نامحرمان گردیده بودی عشق را

خود طناب خیمه های جمله بر دریاستی

گر نه خون آمیز بودی آب چشم عاشقان