حسن شمس الدین تبریزی برافکندی نقاب

گرم رو بودی زمانه دی ز من فرداستی

خاک باشی خواهد آن معشوق ما ور نی از او

جای هر عاشق ورای گنبد خضراستی

گر نه اندر پیش او فراش لا لالاستی