ز آنک تو در بحر جان دریا و گوهر داشتی

زلف کفر و روی ایمان را چرا درساختی

ز آنک قصد مومن و ترسا و کافر داشتی

جان همی تابید از نور جلالت موج موج

پیش حیرتگاه عشقت جمله شیران در طلب

بس که لرزیدند و افتادند و تو برداشتی

هم تو جان را گاه مسکین و اسیر انداختی