چون به خوبی و ملاحت هست تنها در جهان

اینک اکنون در فراقش می کنم جان ساییی

در هوای سایه ای عنقای آن خورشید لطف

دل به غربت برگرفته عادت عنقاییی

داد جان را از زمانه شیوه تنهاییی

چون شوم نومید از آن آهو که مشکش دم به دم

در طلب می داردم از بوی و از بویاییی