دیدم او را پیچ پیچ و شورش و درواییی

او همه دیده ست اندر درد و اندر رنج من

من نمی تانم که گویم نیستش بیناییی

من نظر کردم دمی در جان سودارنگ خویش

گفتم آخر چیست گفتا دست را از من بشو

من نیم در عشق او امروزی و فرداییی

در هر آن شهری که نوشروان عشقش حاکم است