چون خیالش نیم شب در سینه آید می نگر

شد به جان درباختن آن شهر حاتم طاییی

و اندر آن جانی که گردان شد پیاله عشق او

عقل را باشد از آن جان محو و ناپیداییی

هر نواحی یوسفی و هر طرف حوراییی

در شکرریز لبش جان ها به هنگام وصال

هر سر مویی تو را بوده ست شکرخاییی