این عجب بحری که بهر نازکی خاک تو

کی جوانی یاد آرد جانت یا برناییی

سلسله این عشق درجنبان و شورم بیش کن

بحر سودا را بجوش و کن جنون افزاییی

قطره ای گشته ست و ننماید همی دریاییی

بهر ضعف این دماغ زخمگاه عشق خویش

می کند آن زلف عنبر مشک و عنبرساییی