جان من چون سفره خود را درکشد از سحر او

ور بود عیسی بگیرم ملت ترساییی

گر به جانش میل باشد جان شوم همچون هوا

ور به دنیا رو بیارد من شوم دنیاییی

گرده گرم از تنورت بخشدش پهناییی

نفس و شیطان در غرور باغ لطفت می چرند

ز اعتماد عفو تو دارند بدفرماییی