ز اعتماد عفو تو دارند بدفرماییی

جان من چون سفره خود را درکشد از سحر او

گرده گرم از تنورت بخشدش پهناییی

نفس و شیطان در غرور باغ لطفت می چرند

نفس را نفسی نماند دیو را دیوی شود

گر تو از رخسار یک دم پرده ها بگشاییی

ای صبا جانم تو را چاکر شدی بر چشم و سر