نفس را نفسی نماند دیو را دیوی شود

گرده گرم از تنورت بخشدش پهناییی

نفس و شیطان در غرور باغ لطفت می چرند

ز اعتماد عفو تو دارند بدفرماییی

گر تو از رخسار یک دم پرده ها بگشاییی

ای صبا جانم تو را چاکر شدی بر چشم و سر

گر ز تبریزم کنی خاک کفش بخشاییی