ای صبا جانم تو را چاکر شدی بر چشم و سر

ز اعتماد عفو تو دارند بدفرماییی

نفس را نفسی نماند دیو را دیوی شود

گر تو از رخسار یک دم پرده ها بگشاییی

گر ز تبریزم کنی خاک کفش بخشاییی