می کشید آن بو مرا تا جانب مطبخ شدم

هین ز سرها کاسه زیبا در چنین مهمانیی

بانگ جوشاجوش آمد بامدادان مر مرا

بوی خوش می آیدم از قلیه و بورانیی

مطبخی پرنور دیدم مطبخی نورانیی

گفتمش زان کفچه ای تا نفس من ساکن شود

گفت رو کاین نیست ای جان بهره انسانیی