چه تفکر کند از مکر و ز دستان که ندانی

که شکیبد ز تو ای جان که جگرگوشه جانی

نه درونی نه برونی که از این هر دو فزونی

نه ز شیری نه ز خونی نه از اینی نه از آنی

برود فکرت جادو نهدت دام به هر سو